"Aylarca sessiz kalırım, neredeyse konuşmayı unutacak kadar, sonra birden baraj yıkılır ve ne varsa; neyi tutmuşsam her şeyi koyuveririm, bitmez tükenmez bir gevezelik başlar ve daha susmadan pişman olurum."
(Doğunun Limanları, Syf. 51)
Bir çokları için bu sessizlik kendisiyle konuşmamak anlamına gelir. Başkalarına söyleyecek çok sözü ve onları dinlemek için çokça vakti olduğu halde kendisiyle konuşmak ve kendisini duymak için hiçbir çabası yoktur.
Bir gün istese de istemese de göğsünün kopardığı çığlıkları işitmek zorunda kalır. İşte o zaman senelerce birikenler bir çığ gibi üzerine gelir ve daha o anda bunca sene kendine meyletmemiş olmanın pişmanlığını yaşamaya başlar.
Ben bu romanı dört-beş sene önce de okumuştum. Bu manayı şimdi fark ettim!..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment